Yazı Detayı
06 Mayıs 2014 - Salı 16:39
 
BİR ZAMANLAR ÇOCUKTUK
Konuk Yazar
 
 

Çocuk gülüşlerimiz vardı bizim. Büyüme endişesi olmayan.

Biz büyüdük mü ne? Baktık ki bize kartopu içine taş saklayıp atan çocuklarda büyümüş. Kahretsin!

Mahallenin gülüydük biz. Sokak kedilerine evlerden süt taşıyan, karnede birkaç zayıfı olduğu halde sallaya sallaya takdirname varmış gibi eve koşan, kulaklarımıza kadar ağzımızla sıcak sobanın arkasına kıvrılan biz. Annemizin devirdiği suratıyla “karnede zayıf iyi bir şey değil miş heralde” diyebilen masum çocuklardık. Bir iki yaş bile büyüklerin sır konuşuyorlar diye aralarına almadıkları arafta kalmıştık. Yollar boyu koşardık da nefesimizi tüketemezdik. Spor ayakkabımız eşofmanımız yoktu bizim. Rica minnet başkalarından alırdık. Beden dersi için değil. Derste en saçma salaş kıyafetleri giyerdik zaten. Spor adına başarı gösterdiğimiz takımlarda kıyafet rezili olmamak içindi. Kola içmek büyük lükstü. Şimdiki kolaların tadı mı değişik hasret mi yok bilemedim. O kola bu kola değil yine de. Teybimiz vardı da kasetimiz yoktu. Ödünç bile almazdık başkasının kasetini. Sonra dolaşır molaşır hadi kalemle geri sar. “Emanetin canı burnunda olur” derdi annem. Aldırmazdı kimseden hiç bir şey. Biz bizimse yer bizimse kullanırdık. Başkasının ne elbisesine sırtımızı, ne parasına cebimizi nede sevgisine yüreğimizi alıştırmadık. Bizim olanla yetinmeyi öğrendik. Gün oldu peyniri gün oldu zeytini minik minik ekmeklere katık yapıp yedik.

Büyük hayallerimiz vardı bizim. Kimimiz ressam kimimiz futbolcu kimimiz tiyatro oyuncusu bazımızda yazar şair olmak istiyorduk. Büyüklerdi çünkü ailelerimizin izin vermeyeceği mesleklerdi. O yüzden çok büyüklerdi. Ne kadar çalışırsan çalış izin verilmeyecek olması, kolay ama geçit bileti olmayan meslekler. Kolaydı kolay olmasına yeteneği olanlar istiyordu zaten onları. Zor eden büyüklerdi. Şimdi ki biz gibi..

Büyüyünce büyüklere benziyorsun haliyle. Üzüm üzüme bakarak kararıyor. Büyüyorsun, yaşlanıyorsun.. Ölüm kapıya gelip dayandığında diyorsun “ah ben hayallerimin peşinde koşmadım geldi geçti ahir ömrüm”. Bıraktığın mirasla büyüttüğün çocuklar bugünkü çocukların hayallerini elinden almaya devam ederken sen vicdan azabıyla kıvranıyorsun.

Ne güzel çocuklardık biz. Güneşe çevirdiğimiz rüzgarda dağılmış saçlarımızın yüzümüzü gölgelediği en içten kahkahaları ağız dolusu çığlıklarla patlatan çocuklardık biz.

Yeni mont alan çocuğu hasetinden okul tuvaletinde sıkıştırıp döven çocuklarda büyümüş..

Kahretsin!..

Kabahatimiz olunca eşeğin sudan gelmesini beklemektense yiyeceğin dayağın dozunu artık düşünmeden boş vermişim dünyaya şarkı moduna geçen, yaramazlığın dibine vuranlardık biz. Oyun arasında acıkıp eve koşturup bir bardak su için ciğeri yanmış, yağlı ekmeği kaptım mı anneden birkaç tane de yanındakiler için isteyen gözü karnı tok, helalinden iştahla hele de yağın üzerine reçel sürüvermişse anneler inanılmaz coşku ve sevinçle yanaklarını şişire şişire dünyanın en tatlı yemeğini yiyen çocuklardık. Utandığı zaman yanakları al al kızaran, düşen arkadaşına gülmeyen acısını hisseden, ağız dolusu lafla annesine olayı abarta kabarta anlatan yüreği sızlayan çocuklardık biz. Bayramlarda alınan ayakkabı ayağında, yatağının baş ucunda uyuyan nesil var ya.. Banyo yapmak dertti. O gün dışarı çıkamazsın. Sokak bizim mekanımız, görev mahallimizdi oysa. Evde sıkıntıdan patlayan, yıkanmış çamaşırların kalabalığı içinde nefes almaya çalışan, birde onları katlamak zorunda olan bir nesil olduğumuzdan haftanın pazarını hiç sevemedik. Tanıdık geliyor şimdi ama nedenini bilmiyoruz aslında. Bilinçaltı denen zihnimiz kurguluyor. Yine pazar geldi ve canın inanılmaz sıkılacak. Sende emire itaat ediyorsun ne yaparsan yap canın sıkılıyor. Elimizi ne işe atsak gül bahçesine çevirdik. Hakla hukukla dolduruldu kulaklarımız. Bir yumurta çalan büyüyünce daha büyük çalar dediler. Çalmaktan çırpmaktan ar ettik. Biz arlı çocuklardık.

Keyifle teneffüs yaparken çantalarımızdan güç bela verilmiş harçlıklarımızı çalan çocuklarda büyümüş.

Kahretsin!..

 

 

 

 

 
Etiketler: BİR, ZAMANLAR, ÇOCUKTUK
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
03 Haziran 2017
Sessiz Çığlık
13 Mayıs 2016
MİHRİBAN DEMİR
27 Ekim 2015
Sayılı günler kaldı
04 Ekim 2015
TECRÜBE
19 Mayıs 2015
19 Mayıs'ın Anlam ve Önemi
10 Mayıs 2015
UYGAR TUTARLILIK
27 Nisan 2015
KONUMUZ OTİZM
19 Ocak 2015
Kadına yönelik şiddet
14 Ocak 2015
ÖĞRENCİM UĞUROL BARLAS
17 Ekim 2014
Bermuda Şeytan Üçgeni: AKP – HDP ve Çözüm Süreci
12 Eylül 2014
Kim “Benim Kardeşim” dir.
11 Eylül 2014
DEĞİŞEN DÜNYADA TÜRKÇENİN ÇIRPINIŞI
06 Eylül 2014
UĞUROL ÖĞRETMENİM
20 Ağustos 2014
ARADA BİR
08 Ağustos 2014
NASİHAT
01 Ağustos 2014
STRES
25 Temmuz 2014
Heyecanı ve enerjisi hiç bitmeyen bir halkbilimci; Uğurol Barlas
18 Temmuz 2014
HEDEFE FIRLATILAN OK OLSAYDIM
11 Temmuz 2014
BEYAZIN ÖYKÜSÜ
04 Temmuz 2014
Ülkemiz deprem ülkesi.
27 Haziran 2014
BAŞARI İÇİN KÜÇÜK SIRLAR
20 Haziran 2014
Bunları biliyor musunuz?
13 Haziran 2014
Bal Arısı Mucizesi 2
29 Mayıs 2014
KRALİÇE ARILAR
27 Mayıs 2014
BAŞARI İÇİN KÜÇÜK SIRLAR
19 Aralık 2012
İklimin insan üzerinde etkisine inanır mısınız?
14 Aralık 2012
ELVEDA DEMEDEN
03 Aralık 2012
Bize isim verin!
13 Kasım 2012
GAZİANTEP VE EĞİTİM
11 Kasım 2012
GÖKKUŞAĞI RENGİNDE YAŞAMIN İÇİNDEN II
06 Kasım 2012
GÖKKUŞAĞI RENGİNDE YAŞAMIN İÇİNDEN...
17 Ekim 2012
Bir devlet iki millet
29 Eylül 2012
O öğrenci bir kobay gibi incelenmeli
01 Ağustos 2012
Sen Rahat Uyu Diye
01 Ağustos 2012
O Çocuk Büyüdü
01 Ağustos 2012
Bartın Şehrimize Ses Verdi
Haber Yazılımı