Yazı Detayı
22 Temmuz 2017 - Cumartesi 00:26
 
ANNEM İÇİN
Murat Ertütüncü
 
 

...Bir ekmek parası için Gaziantep'ten ayrılıp gurbetin soğuk ve sevimsiz iklimlerine yol aldığımda Rahmetli annem ; "borçlarını ödeyinceye kadar gider çalışır ,geri döner gelirsin memleketine" demişti ..

Ancak gönül rızası istek ve temennileri hilafına tek karar almadığım anacığıma verdiğim sözümü bu kez tutamadım. 2 yıl 4 yıl oldu 4 yıl 6 yıl..

Ama ben dönemedim.

Bu ilk ayrılığı ikimizde kabullenemedik bir türlü ..Bütün zorluk ve imkansızlıklara rağmen 5-6 ayda bir, 1-2 gün gelip onu görmek hasret gidermek imkanım olabildi.

Son iki yılda ise ,gerek telefon görüşmelerimiz gerekse Gaziantep'ten dönüşlerimdeki vedalaşmalarımız hep karşılıklı göz yaşı ile nihayet buldu.

Her veda edişimde bir soru yüreğimin orta yerine otururdu : bu son görüşmemiz olabilir miydi? ...bu ihtimal ikimizin de yüreğini yakıyor ama bunu her iki tarafa birbirine ifade edemiyordu.. Ancak gözyaşlarımız bu duygularımıza tercüman olabiliyordu...Bütün bu özleme rağmen çocuklarımı ailemi bırakıp Gaziantep'e gelmeme gönlünü razı olmazdı.

Ola ki bu geliş gidişlerim nedeni işimle alakalı zarar görebilirdim ona göre ,ana yüreği ,sonsuz şefkat ve merhameti ile bu ihtimalleri görür metanetini muhafaza etmeye ,yaşadığı acıyı çektiği sıkıntıyı bana htirmemeye çalışırdı.

Ruhunu Cenabı Hakka teslim ettiği son ana kadar durumun bana haber verilmesini istememişti. "Şimdi çoluk çocuğunu bırakır kalkar gelir bir şey demeyin, benim bir şeyim yok haber vermeyin " demişti ..

Anacığım !,eşi benzeri olmayan ferasetin, asil duruşun feragat ve fedakarlığın ile ölümünle birlikte son numunesi olduğun bir devri de kapatıp, beni dualarından mahrum bırakarak hayatın ve bu dünyanın acımasız ve merhametsiz tarafı ile baş başa bırakıp gittin !

Cenazene yetişip mezarına bir kürek toprak atamadım.. "Seni yaşadığım zor ve çileli hayatın zorlaması ile çok üzdüm, iyi bir evlat olamadım beni affet hakkını helal et anacığım diyemedim".. Sen şimdi Gaziantep asri mezarlığında toprağın sinesinde 7 yıldır yatıyorsun.. Babam için matem tuttuğumda "sende artık baba oldun bir gün beni kaybedersen 3 kız evladına sarıl ben o zaman bunu hissedip huzur duyarım mutlu olurum" derdin...Peki, zaman her şeyin ilacı ise aradan geçen 4 seneye rağmen acı ve matemin neden hala ilk gün gibi yüreğimi yakıyor ...Anacığım ! Şimdi sen değilsin aslında o kara topraklar da yatan benim!

Bütün ömrünce bir kez olsun hiç kimsenin kalbini kırmamış incitmemiş fedakarlık timsali ,çocukluğundan ölümüne kadar alnını secdeden kaldırmamış ,hayatında hiç gülmemiş, bir gün görmemiş anacığım ; senin olmadığın "oğlum" diyen sesini duymadığım bu dünyada yaşamamın ya da

yaşamamanın artık ne önemi var..Hayalin bir an bile gözlerimden gider mi ? "anacığım" demeden yıllar geçer mi ? Kabrin nur mekanın cennet olsun..

 
Etiketler: ANNEM, İÇİN,
Yorumlar
Haber Yazılımı